Ik ben het licht

Er was eens een Zonnekoning, maar verlicht was hij niet.

De filosoof die zei “ik denk dus ik besta” moest zwijgen als zo velen.

De bourgeoisie porde het volk.

Het morren begon.

De walmende lichtjes van geloof en adel werden gedoofd.

Met zijn tanden en kiezen maalde de revolutie alles tot vrijheid, gelijkheid en broederschap.

Géén sprookjes meer! Maar meters, kilo’s en liters;
rechten en plichten, achternamen en godsdienstvrijheid en licht, heel veel licht.

Het verscheen in romans, in schilderijen, in de wetenschap en zelfs aan het plafond.

Daguerre toverde ermee, en Lumiere liet het bewegen.

Het kreeg vele kinderen en leefde nog lang en gelukkig.